Tulpen en olijven

Boro na pao spiti! Ik mag naar huis!

De oude man straalt van geluk. Ik ken hem sinds een dag of twee, vanaf de dag dat ik op de afdeling neurologie ben opgenomen in het Algemene Ziekenhuis van Chania. Hij lag in het bed naast me en mag nu dus naar huis. Hij blij, ik blij want ik ben ondertussen zijn grappen meer dan beu.

Dat ligt niet aan hem maar aan mij, omdat ik weet dat hij mij zo af en toe vreselijk in de zeik neemt edoch mijn Grieks verreweg ontoereikend is om hem op gepaste wijze van repliek te dienen. In het bed tegenover mij een vrij jonge vent, een jaar of veertig schat ik, die, zo af en toe, wel bereid is om iets voor me te vertalen.

We liggen met z’n vieren op deze kamer. Allemaal hebben we een’stroke’ gehad, in meer of mindere mate. Ik gelukkig maar een heel kleintje deze keer, wat de artsen er echter niet van weerhoudt me hier vast te houden totdat er allerlei onderzoeken zijn gedaan. Elke dag beloven ze dat ik morgen naar huis mag maar dat er nog één onderzoek gedaan moet worden. Zo krijg ik een soort van netje over mijn hoofd met allemaal draden eraan die naar een geheimzinnig apparaat lopen waarachter een arts zit van alles te mompelen. Ook moet ik met mijn hoofd in een apparaat dat achteraf een defecte MRI scanner blijkt te zijn.

Daarom moet ik de volgende dag op eigen gelegenheid naar een ander ziekenhuis waar de MRI scanner wel werkt. Dan weer volgt er een triplex echo onderzoek naar de status van mijn halsslagaderen. De dag daarna wordt mijn bovenlijf volgeplakt met elektroden voor een cardiologisch onderzoek. Prima zorg zul je zeggen, en dat is het ook natuurlijk, alleen wordt ik nergens over geïnformeerd. Niet over wat er gaat gebeuren, niet over de resultaten, niks wordt er gezegd. Als ik er naar vraag dan is steevast het antwoord “We komen er straks op terug”. Dus mooi niet.

Elke dag rond 11:00 uur komt het hoofd van de afdeling neurologie met zijn hele staf langs. Ik moet telkens aan de TV-serie “House” denken als ik het stel zie binnenkomen. Bij ieder bed wordt er halt gehouden en wordt er uitgebreid en luid besproken wat de status is van de patient, wat er hem precies mankeert, wat het resultaat is van de onderzoeken en het vervolg van de behandeling. Alles uiteraard in het Grieks en ik krijg er natuurlijk weinig van mee, behalve “je mag binnenkort naar huis”. Dat hoor ik dus elke dag.  Iedereen in de kamer, zowel de patienten als hun bezoek, (privacy is hier niet van belang) volgt vol belangstelling hoe het met de ander gaat.

Het gaat goed met Tommie! Op de foto hiernaast nog een pup van een maand of twee, inmiddels een flinke puber van 10 maanden.

Ik weet niet exact wanneer hij geboren is maar dat moet ergens in juli of augustus vorig jaar zijn geweest.

Hieronder een paar recente foto’s.

Met het zwerfkatje is het helaas slecht afgelopen. Ze begon steeds minder te eten en werd steeds magerder. Ook een penicilinekuur van de dierenarts hielp niet. Op een gegeven moment kwam ze niet meer opdagen en we denken dat ze doodgegaan is.

Haar plaats is inmiddels ingenomen door Woody, de kater van een Engelse kennis die vanwege een ernstige ziekte in Engeland behandeld moet worden.

Helaas ziet hij Tommie als een ondermaats schepsel en Tommie blijft dan ook het liefst ver uit z’n buurt. Vrienden zullen ze wel nooit worden…

Het is februari en de ellende met de olietank is inmiddels vergeten. Het weer is in deze tijd nogal wisselvallig met heel vaak enkele mooie dagen waarop de thermometer zo af en toe zelfs  een graad of twintig aanwijst.

In deze periode is het strand nog helemaal leeg. Soms zien we enkele dappere Griekse mannen het nog best wel koude water trotseren. Ook Arianne neemt nu regelmatig een duik in zee. Erg gezond zegt ze. Na ja, zal wel maar ik wacht wel tot het zeewater ten minste 25 graden is.

Zo af en toe gaan  we naar het strand met Tommie. Meestal gaat ook Arianne mee met Tommie’s grote vriend Rudy. De honden hebben nu nog alle ruimte om zich uit te leven. Over een paar maanden zal het strand hier weer vol zijn met badgasten.

De CV verwarmingsketel bij ons draait op dieselolie. Mazout zoals de Belgen zeggen. In NL noemen we dat huisbrandolie. Het enige verschil met dieselolie voor de auto is de accijns en de kleur. Verder is er weinig verschil. De huisbrandolie is hier ongeveer 10 eurocent goedkoper dan de dieselolie voor de auto.

Wij hebben een kunstoftank van duizend liter op het dak van het schuurtje waarin de CV-ketel staat.  Eind november blijkt deze bijna leeg en we bestellen de olieboer om hem bij te laten vullen zodat we er van de winter warmpjes bij zullen zitten. Best een investering, 1400 euro voor een volle tank.

Dus de olieboer komt voorrijden, rolt een lange slang uit en begint de tank te vullen. Als deze bijna vol is roept’ie plotseling: “problem, problem!”. Er zit een scheurtje onderaan de tank waar de olie in een straaltje naar buiten spuit! Binnen no-time loopt het langs de muur omlaag en ontstaat er een forse plas olie op de vloer.

Shit, wat nu? Gelukkig is de olieboer beter bij zijn positieven dan ik. Hij pakt zijn mobiele telefoon en binnen vijf minuten verschijnt er iemand met een lange tuinslang. Hiermee wordt de tank leeggeheveld en na een kwartiertje is de tank weer bijna leeg.

Alleen de onderste liters willen er niet uit en het lekt nog steeds. Hij raadt ons aan om dan maar de verwarming aan te zetten en zo het restant op te maken.

Het restant blijkt toch nog groter dan verwacht want we zitten vervolgens nog een week te puffen in een smoorheet huis…

Ondertussen proberen we met handdoeken, keukenpapier enzovoorts de milieuschade zoveel mogelijk te beperken. We kunnen helaas niet voorkomen dat toch nog een deel van de olie de grond inloopt.

Als eindelijk alle olie op is kunnen we de tank laten vervangen door een nieuwe. Deze moet natuurlijk wel worden geinstalleerd. Kostas de huisbaas weet uiteraard wel iemand die dat klusje kan klaren. De volgende dag komt er inderdaad iemand opdagen met als enig gereedschap een grote moersleutel. Een “moordenaar” noemen ze zo’n ding geloof ik.

De afsluiter en de niveaumeter moeten van de oude tank worden overgezet op de nieuwe. Hij probeert de klus met zijn moersleutel te klaren. Uiteraard gaat dat niet. Hoewel ik hier ook maar een beperkt gereedschapssetje beschikbaar heb lukt het uiteindelijk hiermee.

De doorgezaagde leiding wordt gepatched met een stukje tuinslang en zo komt Piet Splinter weer door de winter!

Vorige week was het hier een aantal dagen achtereen prachtig weer. De Grieken noemen deze dagen Αλκυονι (Alkyoni). Er is een meteorologische verklaring voor die iets te maken schijnt te hebben met de luchtdrukverdeling en wat dies meer zij. De verklaring voor dit verschijnsel in de Griekse mythologie is echter veel leuker!

Alcyone was de dochter van Aeolus en getrouwd met ene Ceyx. Toen haar man tijdens het vissen omkwam in een storm gooide Alcyone zich uit wanhoop in de golven. Uit compassie veranderden de goden beiden in ijsvogeltjes. Waarom ijsvogeltjes weet ik eigenlijk ook niet maar met een ander vogeltje zou het verhaal verder natuurlijk niet kloppen.

Afijn, toen Alcyone daarna haar nest bouwde op het strand dreigde dat door de golven weggespoeld te worden. Doch haar vader, Aeolus, hield zijn adem in zodat de golven gedurende zeven dagen rustig waren. Zodat Alcyone haar eieren kon leggen.

Aeolus was gelukkig wel zo aardig om dit ieder jaar te herhalen zodat men hier vrijwel elk jaar  in januari van een paar mooie dagen kan genieten.

Pats! Oei, die kwam aan. Zo’n oorvijg kun je verwachten Tommie als je dames wilt besnuffelen!

Al een paar dagen komt Tommie aarzelend telkens iets dichterbij als de kat te eten krijgt. Tot vandaag bleef hij op minstens en meter afstand. Maar eindelijk heeft hij alle moed verzameld en wil nu wel eens aan dat rare beest snuffelen. Waarop de kat hem een ferme draai om z’n oren geeft.

Vanaf dat moment blijft Tommie eerbiedig op een halve meter afstand. De kat gaat gewoon verder alsof er niets is gebeurd en is absoluut niet onder de indruk van dat rare witte beest.

Aldus zijn de paaltjes gezet. Alles gaat  gewoon weer verder in pais en vree. En zo hoort het met kerst.

Trouwens het was hier tijdens de kerstdagen erg mooi weer. Behoorlijk zonnig en zo’n 18 graden. Heerlijk om in de zon te zitten. Vandaag is het helaas weer over. Het regent. Maar de vooruitzichten voor het weekend zijn goed!

Schuw is hij nog steeds, ook na twee dagen. Toch gaat het steeds beter. Soms is hij zelfs een beetje uitgelaten en gaat op verkenning. Die momenten zijn nog schaars, maar dat komt wel goed.

We hebben een hondje geadopteerd. Hij stond op het punt om naar NL te worden overgebracht via Arianne’s onvolprezen ‘Redt een Grieks hondje’ netwerk maar na zeer kort aarzelen hebben we toch besloten om hem in ons huis op te nemen.

Hij is inmiddels een maand of vier oud en is absoluut niet gewend om binnen te zijn. Hij leeft vanaf zijn geboorte buiten en weet niet beter.

Vandaag is hij voor het eerst weer buiten geweest en zo waar, hij kwam uit zichzelf weer binnen! Ik verwacht dat hij binnen enkele dagen gewend is en dan een groot deel van zijn schuwheid kwijt is. Afwachten maar even.

Het is begin december en het begint nu toch echt koud te worden. ’s Nachts beneden de 8 graden en overdag wordt het ook niet veel warmer dan een graad of 15. Ook waait er vaak een koude wind uit het NO, soms vergezeld van enorme bakken regen.

Als we op en dag thuiskomen van het boodschappen doen zit er een zeiknat, rillend en dun schepseltje voor de deur. Een zwerfkatje.

Ze is zo uitgehongerd dat ze alle voorzichtigheid uit het oog verliest en zich miauwend laat aanhalen. Ik wil haar echter, ondanks de kou, niet binnenhalen. Wel ga ik nog even snel naar de winkel en haal een paar bakjes kattenvoer. Die zijn in enkele minuten verslonden. De volgende ochtend staat ze er weer. Het beestje ziet er niet uit. Vel over been. Ik vrees dat we er niet aan ontkomen om haar te adopteren. Dus nu zet ik nu 2 maal per dag een bakje eten voor haar buiten.

Voorlopig wil ik haar niet in huis. Eerst maar een wormkuurtje. En als het even kan een bad en een vlooienbehandeling. Maar ik weet nog niet goed hoe ik dat precies moet aanpakken.

Voorlopig heb ik andere prioriteiten. Zoals een lekkende huisbrandolietank. Hoe gaan we dat nou weer oplossen?

Ik voel me beroerd. We hebben deze avond een feestje gegeven voor onze vrienden hier. Om 3 uur ’s nachts wordt ik wakker. Zo misselijk als een kat. Nu heb ik dat wel vaker na een geslaagd feestje maar dit voelt toch anders.

Ik strompel naar beneden en voel dat ik moet overgeven. De dichtsbijzijnde optie is de gootsteen maar shit, die ligt nog vol met vaat van de vorige avond. Dan maar snel de WC proberen te bereiken. Dat lukt gelukkig zonder ongelukken. Het lijkt of alle spieren in mijn lijf zijn verkrampt en pijn doen. Behalve mijn sluitspier. Die is in tegenstelling tot mijn overige spieren juist belachelijk relaxed. Zoals ik even later tot mijn grote schaamte bemerk als ik ongewild moet hoesten. Broekhoest noemde mijn vader dat. Ik zal jullie verdere details besparen.

De hele dag blijf ik met koorts in bed. Jammer, want we zijn uitgenodigd voor de lunch bij Norma en Neil. Margie moet helaas alleen, mij met mijn ellende achterlatend. Ach wat ben ik zielig…