About

Over de auteur van dit blog

Mijn naam is Ger(rit) Rietman. Ik ben geboren in 1947 in de textielstad Enschede. Na mijn bescheiden MULO opleiding ben ik op mijn 17e als “medewerker Mechanische Administratie” bij de “Koninklijke Machinefabriek Stork NV” in Hengelo gaan werken.

Dit was mijn eerste kennismaking met de geautomatiseerde informatieverwerking. Mijn werk bestond voornamelijk uit het machinaal sorteren, tussenvoegen (collaten) en verwerken van enorme hoeveelheden ponskaarten. De informatie op die ponskaarten werd aangebracht door de “ponskamer”, waar zo’n 20 tot 30 giechelende meiden de informatie van handgeschreven formulieren in de kaarten ponste.

In 1966 moest ik de toen nog verplichte militaire dienstplicht vervullen. Na de basisopleiding in Vught werd ik in twee maanden tijd opgeleid tot AMX bestuurder. Een AMX is een klein gepantserd rupsvoertuig primair bedoeld om een groep infanteristen naar het slagveld te vervoeren. Na de opleiding heb ik 16 maanden bij de 41e Pantser Infanterie brigade in Seedorf, Duitsland gezeten.

In 1968 zat de dienst er op en kon ik terugkeren naar mijn baan bij Stork. Daar was inmiddels het één en ander veranderd. De oude ponskaartenapparatuur was grotendeels vervangen door een heuse IBM computer, die het grootste deel van een enorme zaal vulde.

Na een korte opleiding werd ik to “operator” gepromoveerd. In plaats van met ponskaarten te goochelen mocht ik nu magneetbanden verwisselen, een hele vooruitgang, maar niet heus.

Omdat de computer te kostbaar was om stil te staan moest deze 24 uur per dag draaien. Dat betekende dus ploegendienst. Vond ik niet erg. Tijdens de nachtelijke uren was er weinig te doen, sommige jobs draaiden uren achtereen. Deze tijd gebruikte ik om me in het programmeren te bekwamen.

Na een paar maanden solliciteerde ik binnen Stork als programmeur en werd aangenomen. Ik was snel één van de besten en werd na een paar jaar weggekocht door een accountantsmaatschappij. Zo begon een serieuze carriére in de automatisering, die duurde tot 1994, toen ik “boventallig” werd bij het computerbedrijf ICL. Eigenlijk vond ik dat niet zo erg, want ik had het er bij die starre club so-wie-so niet naar mijn zin. Een dag later kon ik als projectmanager bij Ericsson Telecom aan de slag.

In 1997 startte ik Sailsoft op met als doel het ontwikkelen van navigatiesoftware. In de zomers gingen we met onze boot een half jaar zeilen, naar Kroatië en Griekenland. In de winter ging de boot op de kant in Griekenland en kon ik aan mijn software werken. Ook deed ik werk voor derden als consultant of projectmanager als dat zo uit kwam. Zo heb ik onder andere – heel opportunistisch – in 1999 enkele “millenium” projecten uitgevoerd.

Toen dit was opgedroogd heb ik een opleiding tot Microsoft .Net ontwikkelaar gevolgd. Dit was een succes. Hoewel ik in deze hoedanigheid enkele freelance projecten heb gedaan begon ik al snel weer in vast dienstverband voor enkele bedrijven te werken, naast mijn bezigheden voor Sailsoft die voornamelijk ‘s avonds en in het weekend plaats vonden. Dit resulteerde uiteindelijk in enkele stabiele en redelijk succesvolle producten.

Zo hobbelde ik door tot mijn pensioendatum. In mei 2012 zijn we opnieuw met onze boot vertrokken, deze keer vanuit Zuid Frankrijk, om uiteindelijk eind juli in Griekenland aan te komen. Zie ons blog hier. Eind oktober hebben we de boot daar weer op de kant gezet en zijn voor enkele weken naar Nederland vertrokken, om later de winter op Kreta door te brengen.

Inmiddels is de boot verkocht en wonen we semi-permanent op Kreta.